Kayseri’nin Soğuk Sabahında Bir Umut Arayışı
Sabahın erken saatleri Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken nefesim bu soğuk havada buhar olup dağılıyordu. Elimdeki defterim, neredeyse her sayfası duygularımla dolu, ama bugün farklı bir sayfa açmak istiyordum. İçimde bir boşluk vardı; anlatamadığım, kendimden bile gizlediğim bir boşluk. İşte o boşluğu doldurmak için dua ettim.
Kulhuvallah Duasıyla İlk Karşılaşmam
Bir hafta önce ablam bana Kulhuvallah duasını öğretmişti. “Kaç kere okunacağını bilmek önemlidir,” demişti ama ben tam olarak anlamamıştım. Sabahları güne başlarken defterime yazarken, bir yandan da o dua dilimin ucundaydı: “Kulhuvallah, Kulhuvallah…” Ama kaç kez? Ben kendime göre, hislerim doğrultusunda üç, beş, on kez saydım. Sayarken kalbimde tuhaf bir huzur hissettim, ama bir yandan da bir şeylerin eksik olduğunu düşündüm.
O an hissettiğim duyguyu tarif etmek zor; hem bir merak, hem bir heyecan, hem de sanki uzun zamandır beklediğim bir işaret gelmiş gibi bir sevinç vardı. Defterimi açıp yazarken, kalemim titriyordu; bazen kelimeler eksik kalıyor, bazen gözyaşlarım sayfaya düşüyordu.
İçsel Hesaplaşma
O gün, evin küçük balkonunda otururken Kayseri’nin karlı dağlarına bakıyordum. İçimde bir fırtına vardı. Hayal kırıklıkları, küçük kayıplar, umutlar ve korkular… Hepsi bir aradaydı. O anda aklıma geldi: belki de dua sadece doğru sayıda okunmak için değil, kalpten gelmesi için vardı.
“Belki de önemli olan saymak değil, gerçekten inanmak,” dedim kendi kendime. Gözlerim doldu, defterimi sıkıca tuttum. Kulhuvallah duasını mırıldanırken, içimde bir dinginlik hissettim. Saymak bazen mekanik bir hareket gibi gelir, ama ben sayarken kalbim atıyor, her tekrarında biraz daha hafifliyordum.
Yaşamın Küçük Mucizeleri
O gün okuldan eve dönerken, kafamda o dua vardı. Kulhuvallah… Kulhuvallah… Kulhuvallah… Kaç kez okuduğumun bir önemi yoktu artık. Önemli olan, her okuduğumda bir parça umut ekliyor olmamdı. Otobüs camına yaslanmış, dışarıdaki kar manzarasına bakarken içimden sessizce gülümsedim. Belki de küçük mucizeler bunlardı: gözyaşlarıyla temizlenen kalpler, sessiz dualarla dolan umutlar.
Evime vardığımda defterimi açtım ve o sabahki hislerimi yazdım. “Kaç kere okunmalı?” sorusunu bir kenara bıraktım. Her sayfada hissettiğim heyecan, her satırda hissettiğim umut, cevap vermeye başlamıştı bile.
Gece ve Sessizlik
Gece olunca odama çekildim. Dışarıda Kayseri’nin sessizliği vardı, sadece köpeklerin uzaklardan havlaması duyuluyordu. Defterimi kucağıma alıp dualarımı tekrar ettim. Bu kez saymakla ilgilenmedim. Sadece kalbimden gelen her “Kulhuvallah”ı içime çektim. Her tekrarda biraz daha hafifledim, biraz daha umutlandım.
O gece uyumadan önce bir şey fark ettim: Dua, bir sayı işi değil, bir bağdı. Kendinle, inancınla, umutlarınla kurduğun bir bağ. Ve ben o bağı o kadar sıkı hissettim ki, gözlerim kapalı, dudaklarımda bir tebessümle uykuya daldım.
Yeni Bir Gün, Yeni Hisler
Ertesi sabah güneş Kayseri’nin ufuk çizgisinde yükselirken, içimde hala o dua vardı. Kalbimde bir huzur, yüzümde hafif bir gülümseme. Artık biliyordum: Kulhuvallah duası kaç kere okunmalı sorusu, aslında kalbini ne kadar açtığınla ilgiliydi. Her tekrar, her nefes, her kelime bir adımdı; kalbini iyileştiren, ruhunu hafifleten bir adım.
O gün bir kez daha yazdım defterime: “Bazı soruların cevabı, sayılarda değil hislerde gizli.” Ve o satırları yazarken hissettiğim duyguyu anlatacak kelime yoktu; sadece umut vardı, heyecan vardı, hafif bir mutluluk vardı.
Sonuç
Kulhuvallah duası bana sadece bir ibadet biçimi değil, bir yolculuk öğretti. Saymak yerine hissetmek, mekanik tekrarlar yerine içten bir bağ kurmak… Hayatın küçük mucizeleri, bir dua kadar yakın, bir nefes kadar değerli olabiliyormuş. Ve ben artık her sabah, her akşam o duayı ederken, sayıyı unutup kalbimi hatırlıyorum.
Kalbimle söylediğim her “Kulhuvallah”da, Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken, defterimde yazarken, umutla doluyorum. Çünkü artık biliyorum: asıl sayı, kalbimde hissettiğim duyguların sayısı.